Een creatieve uitdaging met een cultureel tintje

Een creatieve uitdaging met een cultureel tintje

Afgelopen jaar heb ik me ingezet voor verschillende activiteiten. Op het gebied van onder andere kunst, cultuur, creativiteit en integratie. Ik heb bijvoorbeeld samen met andere Hooglandse kunstenaars de Kunstroute van Hoogland gerealiseerd. Ik heb me aangesloten bij de VoorleesExpress (een organisatie die de taalontwikkeling bij kinderen stimuleert door de inzet van vrijwillige voorlezers thuis) en ik heb mijn eigen PolyGlassArt webwinkel gelanceerd (www.PolyGlassArt.etsy.com). Activiteiten die min of meer voortkomen uit of een verdieping zijn van reeds bestaande activiteiten.

Ik was dan ook blij verrast met de vraag of ik een workshop wilde organiseren voor 3 groepen 4 in Groningen in het kader van papier. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar als je ongeveer 75 kinderen een creatief/culturele middag wilt bezorgen, wat ook aan de verwachtingen van de docenten moet voldoen, dan vergt dat enige inspanning. Een uitdaging qua organisatie en ontwikkeling van het ‘lesmateriaal’. Daarnaast is papier niet meteen mijn eerste specialiteit. De meeste mensen kennen mij vanuit de kunst van het mozaïeken. En hoewel ik hobby matig al geruime tijd bezig ben met marmeren, boekbinden en  kartonnage is het een ander verhaal om deze ambachten te vormen tot les materiaal voor 7/8 jarigen. Maar wel een uitdaging die ik met plezier heb aangenomen.

De workshop werd verdeeld in 3 deelonderwerpen: Papier scheppen, Papier marmeren en boekbinden/kartonnage. Na goedkeuring van de offerte kon ik starten met het voorwerk. Door het grote aantal deelnemers en de beperkte tijd waarin alles moest gebeuren was een gedegen voorbereiding van groot belang. Naast het verzamelen van informatie, het bestellen van materialen en uitproberen van de verschillende onderdelen was de grootste uitdaging een methode en werkwijze te vinden om op locatie papier te kunnen scheppen. Kranten verscheuren en laten weken voor 75 kinderen, daar hadden we geen tijd voor. Na veel zoek en denk werk heb ik uiteindelijk een methode gevonden waar ik redelijk tevreden mee was. Het vraagt nog wel om een stukje verbetering, maar de kinderen hebben het naar hun zin gehad bij het scheppen met een echt schepraam! Om de kinderen alvast voor te bereiden maakte ik van ieder onderdeel een instructie video. Ik heb van de docenten mogen vernemen dat de kinderen vol aandacht alle handelingen in zich op hebben genomen. Vooral het feit dat mijn hoofd niet in beeld kwam werd meer dan eens opgemerkt: “maar juf ze heeft geen hoofd”. Gelukkig heb ik dit tijdens de workshop recht kunnen zetten. Ik heb mijn hoofd meegenomen en aan de kinderen gepresenteerd. Gelukkig heb ik geen enkele opmerking gekregen dat het zonder hoofd beter was, dus ik mag er vanuit gaan dat ik ben goedgekeurd… toch?

Na 2 weken intensieve thuis voorbereiden (ja zoveel tijd steek ik er meestal in, helemaal als het gaat om een compleet nieuwe activiteit) was het dan zover. In de kelder van het schoolgebouw kreeg ik een ruimte toegewezen met water en genoeg tafels en krukken om 25 kinderen tegelijk te kunnen bedienen samen met hulp
ouders, -dochters en juffen. Bij binnenkomst stelde ik mij voor aan ieder kind. Er werd wat glazig naar mij gekeken. Maar uiteindelijk kreeg ik van de meeste kinderen een hand met naam terug. De klas verzamelde zich om de eerste tafel heen die was ingericht. Gretige grijphandjes wilden meteen al kennis maken met alle materialen die daar waren uitgestald en dat kon ook na een korte inleiding en uitleg. De kinderen wisten immers al een beetje wat de bedoeling was. En na een rommelig begin was iedereen aan het werk. Er werden boekjes gemaakt, aan een andere tafel gemarmerd. Mapjes voor de boekjes en bij de wastafel werd onder begeleiding papier geschept. Bij de eerste groep had ik eigenlijk te weinig hulp, waardoor er veelvuldig: ‘juf ik snap het niet’, ‘juf wat moet ik nu doen’, ‘juf wil je me helpen’, naar me werd geroepen. Ik denk uiteindelijk maar door 3 of 4 kinderen, maar het leken er wel 20. Gelukkig hoorde ik achteraf dat ze het naar hun zin hebben gehad. Ook het zelfgebakken koekje welke ze als beloning kregen leek in goede aarde te vallen. Door
meer hulp en de ervaring uit de eerste groep gingen de 2e en 3egroep nog beter. En de reacties naderhand van zowel kinderen, als leraren en ouders waren voor mij om van te smullen. Ik heb zoveel complimenten gekregen dat ik bewust heb moeten besluiten om in mijn schoenen te blijven lopen.


Constanze Juli 2016
Comments
See Older Posts...